Gdy mój pies saneczkuje, czyli przesuwa pupę po podłodze lub trawie, uporczywie liże ją albo podgryza okolice odbytu, nie zakładam od razu, że wystarczy maść. A skoro o tym mowa to poznaj charakter i potrzeby sznaucera olbrzyma. Przyczyną mogą być podrażnienia skóry, pasożyty lub problemy z gruczołami okołoodbytowymi. Znajdują się one po obu stronach odbytu i zwykle opróżniają się podczas wypróżniania. Zwracam też uwagę na intensywny, nieprzyjemny zapach, częste napinanie się, popiskiwanie przy oddawaniu kału lub wydalanie go w małych ilościach. W takich przypadkach umawiam wizytę u weterynarza.
Dobieram maść na zapalenie odbytu u psa do przyczyny problemu, dlatego nie smaruję pupila ludzkim preparatem ani nie próbuję samodzielnie opróżniać bolesnych gruczołów. Niepokoją mnie zwłaszcza zaczerwienienie, wyraźny obrzęk i ból przy dotyku. Jeśli pojawi się twardy, szybko rosnący guz, ropa lub krew, pilnie kontaktuję się z lekarzem. Ropień może bowiem pęknąć i utworzyć bolesną ranę lub przetokę, a domowa maść nie zastąpi oczyszczenia zmiany ani właściwego leczenia.
Niepokojąca wydzielina i ból? Zwlekanie może pogorszyć stan psa
Nie zwlekam z wizytą także wtedy, gdy pies jest osowiały, traci apetyt, ma podwyższoną temperaturę, nie chce siadać albo unika spacerów i dotyku. Gorączka, nasilony ból oraz ropna lub krwista wydzielina mogą świadczyć o zaawansowanym zapaleniu lub infekcji. Weterynarz oceni wtedy, czy potrzebne są leki przeciwbólowe, antybiotyk, płukanie lub drenaż ropnia. Ponadto umawiam kontrolę, jeśli saneczkowanie i wylizywanie nawracają, nawet gdy nie występują objawy alarmowe. Dotyczy to zwłaszcza psów małych ras, które częściej mają problemy z zatykaniem gruczołów.
Po ustaleniu przyczyny stosuję tylko preparat zalecony dla mojego psa i zgodnie z instrukcją lekarza. Aby zapobiegać problemom, dbam o ruch, prawidłową masę ciała i dietę wspierającą regularne wypróżnienia. Odpowiednia ilość błonnika może pomóc uformować kał, który naturalnie uciska gruczoły. A jak już mowa o tym to sprawdź, kiedy No-Spa może pomóc psu i czy jest bezpieczna. Jeśli problemy nawracają, weterynarz może zaproponować indywidualny plan kontroli. Nie zakładam jednak, że każdemu psu trzeba regularnie opróżniać gruczoły, ponieważ niepotrzebne zabiegi mogą podrażniać tkanki.
Maść przy zapaleniu odbytu u psa – jak postępować bezpiecznie
Maść może złagodzić niektóre dolegliwości, jednak nie każda zmiana w okolicy odbytu wymaga leczenia miejscowego. Poniżej znajdziesz wskazówki, kiedy preparat może pomóc, kiedy zaszkodzić i jakie objawy powinny skłonić do konsultacji z weterynarzem.
- Najpierw ustal przyczynę dolegliwości. Zaczerwienienie, świąd i ból mogą wynikać z podrażnienia skóry, ale także z zatkanych lub zapalonych gruczołów okołoodbytowych, ropnia, alergii, biegunki czy pasożytów. Jeśli pies saneczkuje, intensywnie się wylizuje, wydziela nieprzyjemny zapach lub ma trudności z wypróżnianiem, skonsultuj się z lekarzem zamiast stosować maść na własną rękę.
- Stosuj preparat wyłącznie po zaleceniu weterynarza. Maść może pomóc, jeśli lekarz dobierze ją do rozpoznanej przyczyny i określi sposób użycia. Nie nakładaj ludzkich leków ani przypadkowych preparatów, ponieważ mogą podrażnić skórę, zaszkodzić po zlizywaniu albo zamaskować objawy. Nie aplikuj ich do odbytu, jeśli producent nie przeznaczył ich do takiego stosowania.
- Nie uciskaj bolesnych ani opuchniętych gruczołów. Silny obrzęk, zaczerwienienie, ból przy dotyku lub wypróżnianiu, a także ropa albo krew mogą wskazywać na zakażenie lub ropień. W takiej sytuacji nie opróżniaj gruczołów samodzielnie i nie smaruj zmiany bez badania — pilnie skontaktuj się z weterynarzem.
- Obserwuj psa po zastosowaniu preparatu. Nie pozwalaj mu zlizywać maści; w razie potrzeby załóż kołnierz ochronny zgodnie z zaleceniem lekarza. Jeśli pojawi się silniejsze zaczerwienienie, obrzęk, ból lub pogorszenie samopoczucia, przerwij stosowanie i skontaktuj się z weterynarzem.
- Dbaj o profilaktykę, ale nie zastępuj nią leczenia. Odpowiednia dieta, prawidłowa masa ciała i regularny ruch sprzyjają wypróżnianiu. Uformowany stolec pomaga naturalnie opróżniać gruczoły, natomiast luźny kał lub biegunka mogą utrudniać ten proces. Nie opróżniaj gruczołów rutynowo bez potrzeby — częstotliwość ustal z weterynarzem.
| Obszar | Objaw lub składnik | Co może oznaczać / działanie | Maść: możliwa korzyść | Ryzyko lub ważne zastrzeżenie | Kiedy skontaktować się z weterynarzem |
|---|---|---|---|---|---|
| Składniki łagodzące | Dekspantenol | Może wspierać nawilżenie i regenerację powierzchownego, nieuszkodzonego naskórka. | Może zmniejszyć suchość i łagodne podrażnienie skóry wokół odbytu. | Nie leczy zatkania gruczołów, infekcji, ropnia ani przyczyny świądu. Pies może zlizać preparat. | Jeśli objawy nie ustępują, nasilają się lub skóra jest przerwana. |
| Składniki łagodzące | Wazelina lub inny obojętny emolient | Tworzy na skórze warstwę ograniczającą utratę wilgoci i tarcie. | Może krótkotrwale chronić niewielki obszar suchej, nieuszkodzonej skóry. | Nie nakładać do odbytu ani na sączącą, zakażoną lub głęboką ranę bez zalecenia lekarza. Niektóre produkty zawierają dodatkowe, nieodpowiednie składniki. | Przy bólu, obrzęku, krwi lub ropie. |
| Składniki łagodzące | Preparaty barierowe przeznaczone dla psów | Mogą ograniczać kontakt skóry z wilgocią i zabrudzeniami. | Bywają pomocne przy powierzchownym otarciu, jeśli lekarz potwierdzi, że problem dotyczy skóry. | Sprawdź pełny skład i przeznaczenie; „naturalny” nie oznacza bezpieczny. Nie stosuj w obrębie błon śluzowych bez wskazania. | Jeśli zmiana jest rozległa, bolesna lub nie poprawia się w ciągu 24–48 godzin. |
| Składniki potencjalnie szkodliwe | Glikokortykosteroidy, np. hydrokortyzon | Zmniejszają stan zapalny i świąd, ale mogą maskować objawy. | Mogą być użyteczne wyłącznie w określonych schorzeniach i po dobraniu przez lekarza. | Mogą opóźniać gojenie, nasilać lub maskować zakażenie; ryzyko rośnie przy lizaniu, długim stosowaniu i aplikacji na uszkodzoną skórę. | Przed każdym użyciem w okolicy odbytu, szczególnie przy ranie, ropie lub podejrzeniu infekcji. |
| Składniki potencjalnie szkodliwe | Antybiotyki miejscowe | Są przeznaczone do leczenia wybranych zakażeń bakteryjnych. | Mogą być potrzebne, jeśli lekarz rozpozna zakażenie i dobierze lek. | Nie stosuj pozostałości leków ani preparatów dla ludzi. Niewłaściwe użycie może opóźnić właściwe leczenie i sprzyjać oporności bakterii. | Przy ropnej wydzielinie, nasilonym zaczerwienieniu, bólu lub obrzęku. |
| Składniki potencjalnie szkodliwe | Lidokaina, benzokaina i inne środki znieczulające | Mogą zmniejszać czucie, ale pies może zlizać preparat. | Stosowane tylko w określonych sytuacjach i dawkach zaleconych przez lekarza. | Połknięcie może być niebezpieczne; możliwe są działania ogólnoustrojowe. Nie używaj ludzkich maści przeciwbólowych bez konsultacji. | Natychmiast, jeśli pies zlizał większą ilość lub pojawiły się nietypowe objawy. |
| Składniki potencjalnie szkodliwe | Tlenek cynku | Występuje w niektórych kremach ochronnych dla ludzi. | Nie jest domyślnym wyborem do pielęgnacji okolicy odbytu psa. | Lizanie preparatu może prowadzić do zatrucia cynkiem, zwłaszcza po połknięciu większej ilości lub wielokrotnym zlizaniu. | Skontaktuj się z lekarzem lub ośrodkiem toksykologicznym dla zwierząt po połknięciu. |
| Składniki potencjalnie szkodliwe | Olejki eteryczne, mentol, kamfora, alkohol, silne substancje zapachowe | Mogą drażnić wrażliwą skórę i błony śluzowe. | Nie zapewniają bezpiecznego leczenia przyczyny problemu. | Nie nakładaj w pobliżu odbytu bez wyraźnego zalecenia weterynarza; ryzyko podrażnienia i połknięcia przy lizaniu. | Jeśli po aplikacji wystąpi pieczenie, zaczerwienienie, ślinienie lub wymioty. |
| Rozpoznanie źródła problemu | Saneczkowanie, wylizywanie pupy, nagły rybi zapach | Możliwe zatkanie lub przepełnienie gruczołów, ale także pasożyty, alergia, biegunka albo podrażnienie skóry. | Maść może co najwyżej złagodzić powierzchowną zmianę; nie opróżni gruczołów. | Sam objaw nie wystarcza do rozpoznania. Powtarzające się saneczkowanie wymaga oceny przyczyny. | Umów konsultację, jeśli objawy nawracają, utrzymują się lub pies odczuwa ból. |
| Rozpoznanie źródła problemu | Ból przy wypróżnianiu, napinanie się, niechęć do siadania | Może wskazywać na bolesne gruczoły, zaparcie, uraz lub inną chorobę okolicy odbytu. | Nie należy zakładać, że wystarczy preparat miejscowy. | Maść może utrudnić ocenę zmian i opóźnić rozpoznanie. | Wkrótce, zwłaszcza gdy ból narasta lub pies nie może oddać kału. |
| Rozpoznanie źródła problemu | Jednostronny obrzęk, gorąca lub zaczerwieniona skóra obok odbytu | Możliwe zapalenie albo ropień gruczołu okołoodbytowego. | Maść nie zastępuje badania, opróżnienia, płukania ani leczenia zaleconego przez lekarza. | Nie uciskaj, nie nakłuwaj i nie próbuj samodzielnie opróżniać bolesnego obrzęku. | Pilnie, najlepiej tego samego dnia. |
| Rozpoznanie źródła problemu | Ropa, krew, otwarta rana lub sączenie obok odbytu | Możliwe pęknięcie ropnia, przetoka lub zaawansowane zakażenie. | Maść nie jest wystarczającym leczeniem. | Nie wkładaj preparatu do rany i nie zaklejaj jej szczelnie bez instrukcji lekarza. | Natychmiastowa konsultacja weterynaryjna. |
| Rozpoznanie źródła problemu | Guz, trwałe zgrubienie lub asymetria | Może mieć różne przyczyny, w tym zmianę nowotworową; nie da się jej rozpoznać na podstawie samego wyglądu. | Maść nie zmniejszy guza ani nie zastąpi diagnostyki. | Nie wyciskaj ani nie masuj zmiany. | Umów badanie, szczególnie gdy zmiana rośnie lub utrudnia wypróżnianie. |
| Leczenie | Łagodne zatkanie gruczołów bez silnego bólu | Lekarz ocenia gruczoły i może wykonać ich opróżnienie. | Maść jest zwykle zbędna, chyba że równolegle występuje powierzchowne podrażnienie i lekarz zaleci preparat. | Nie wykonuj rutynowego, częstego opróżniania bez wskazań; nieprawidłowy ucisk może podrażnić tkanki. | Przy pierwszym epizodzie, nawrotach lub niepewności, czy gruczoły są zatkane. |
| Leczenie | Zapalenie lub zakażenie gruczołu | Może wymagać opróżnienia, płukania, leków przeciwbólowych i — zależnie od badania — leków przeciwbakteryjnych. | Preparat miejscowy stosuje się tylko jako element planu leczenia ustalonego przez lekarza. | Nie podawaj samodzielnie antybiotyków ani ludzkich leków przeciwbólowych. | Pilnie, szczególnie przy bólu, obrzęku, gorączce lub osowiałości. |
| Leczenie | Ropień lub przetoka | Może być konieczne oczyszczenie, drenaż, leczenie rany i kontrole. | Maść może być zalecona do pielęgnacji rany, ale nie jako jedyne leczenie. | Nie opóźniaj wizyty, nawet jeśli ropień samoistnie pękł i pies chwilowo wygląda na spokojniejszego. | Natychmiast lub tego samego dnia. |
| Leczenie i profilaktyka | Miękki kał lub nawracające biegunki | Luźny stolec może słabiej uciskać gruczoły podczas wypróżniania. | Maść nie poprawi konsystencji kału ani pracy jelit. | Nie zwiększaj błonnika ani nie zmieniaj karmy gwałtownie; dobór zależy od przyczyny i stanu psa. | Jeśli biegunka trwa, nawraca albo towarzyszą jej krew, wymioty lub osłabienie. |
| Leczenie i profilaktyka | Błonnik w diecie | U części psów może pomóc uzyskać bardziej uformowany stolec i wspierać naturalne opróżnianie gruczołów. | Nie zastępuje leczenia aktywnego zapalenia. | Rodzaj i ilość błonnika dobiera się do diety, masy ciała i chorób współistniejących; nie ma jednej dawki odpowiedniej dla każdego psa. | Przed suplementacją przy przewlekłych objawach, chorobach jelit lub diecie leczniczej. |
| Leczenie i profilaktyka | Kontrola masy ciała, ruch i regularne wypróżnianie | Mogą wspierać prawidłową pracę jelit i ogólną kondycję. | Nie wymagają stosowania maści, jeśli skóra jest zdrowa. | Nie gwarantują, że gruczoły nie będą się zatykać; nawracające objawy wymagają diagnostyki. | Jeśli mimo zmian profilaktycznych problem się powtarza. |
| Leczenie i profilaktyka | Częstotliwość opróżniania gruczołów | U większości zdrowych psów gruczoły opróżniają się samoistnie; u części psów lekarz może zalecić indywidualny harmonogram. | Maść nie zastępuje kontroli gruczołów. | Nie stosuj rutynowo interwału „co 4–6 tygodni” u każdego psa: nadmierne opróżnianie może podrażniać tkanki. Częstotliwość ustala się na podstawie objawów i badania. | Gdy pies regularnie saneczkuje, wylizuje odbyt lub problem powraca. |
| Pilność | Gorączka, wyraźna apatia, brak apetytu, silny ból | Mogą świadczyć o nasilonym zakażeniu lub innym poważnym problemie. | Nie próbuj leczyć wyłącznie maścią. | Nie czekaj na samoistne ustąpienie objawów. | Pilna pomoc weterynaryjna; przy gwałtownym pogorszeniu — natychmiast. |
| Bezpieczne użycie maści | Preparat przepisany lub zatwierdzony przez lekarza | Stosuj wyłącznie na wskazany obszar, w podanej ilości i przez zalecony czas. | Może pomóc w konkretnym rozpoznaniu, np. powierzchownym zapaleniu skóry. | Nie aplikuj do kanału odbytu, nie łącz kilku preparatów i ogranicz lizanie zgodnie z zaleceniem. | Jeśli po aplikacji pojawi się obrzęk, nasilenie zaczerwienienia, wymioty lub inne nietypowe objawy. |
| Bezpieczne użycie maści | Preparat dla ludzi lub pozostałość po wcześniejszym leczeniu | Może zawierać składniki i stężenia nieodpowiednie dla psa. | Nie zakładaj, że maść bez recepty jest bezpieczna dla zwierzęcia. | Nie stosuj bez sprawdzenia pełnego składu i konsultacji; ryzyko wzrasta, gdy pies może preparat zlizać. | Przed użyciem, a po połknięciu — skontaktuj się z weterynarzem. |
Jakie składniki maści mogą łagodzić podrażnienie, a które zaszkodzić psu?
Gdy zauważam u psa zaczerwienienie, świąd albo drobne otarcie, nie sięgam od razu po maść z własnej apteczki. Skóra psa jest wrażliwa, a zwierzak może zlizać preparat, dlatego najpierw sprawdzam jego skład i wybieram produkt przeznaczony dla psów. Podrażnienie mogą łagodzić między innymi pantenol, alantoina, koloidalne płatki owsiane oraz łagodne składniki nawilżające, takie jak gliceryna. Przy niewielkim zaczerwienieniu pomocny bywa też preparat z ceramidami, które wspierają naturalną barierę skóry. Jeśli jednak zmiana boli, sączy się lub szybko się powiększa, konsultuję się z weterynarzem.
W maści szukam również substancji ochronnych, na przykład wazeliny lub tlenku cynku. Ten drugi składnik stosuję jednak tylko wtedy, gdy weterynarz potwierdzi bezpieczeństwo preparatu i upewnię się, że pies go nie zliże. Nie każda „naturalna” formuła jest łagodna: olejki eteryczne mogą podrażniać, a po połknięciu zatruć psa. Ostrożnie podchodzę też do alkoholu, silnych substancji zapachowych i preparatów z kwasem salicylowym, ponieważ mogą wywołać pieczenie lub problemy po zlizaniu.
Nie każda maść z domowej apteczki jest bezpieczna dla psa
Przede wszystkim uważnie czytam etykiety maści z ludzkiej apteczki. Tlenek cynku, obecny w niektórych kremach ochronnych, może zaszkodzić po połknięciu; podobnie działają niektóre leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, takie jak ibuprofen czy diklofenak. Nie nakładam też samodzielnie maści z antybiotykiem ani kortykosteroidem, ponieważ niewłaściwe użycie może zamaskować infekcję, opóźnić gojenie lub zaszkodzić, jeśli pies zliże preparat. Ponadto w okolicy oczu, nosa, pyska i odbytu stosuję wyłącznie środki przeznaczone do tych miejsc.
Przed nałożeniem maści delikatnie oczyszczam skórę, a następnie nakładam cienką warstwę zgodnie z instrukcją. Nie zwiększam dawki ani nie powtarzam aplikacji częściej „na wszelki wypadek”. Jeśli pies intensywnie wylizuje zmianę, zakładam mu kołnierz ochronny i pilnuję, by nie zjadł preparatu. Obrzęk, ropa, krwawienie, silny ból, apatia albo brak poprawy w ciągu 24–48 godzin to sygnały, by skontaktować się z weterynarzem, zamiast wypróbowywać kolejne maści.
Ciekawostka: pies może zlizać maść z okolicy odbytu niemal od razu po aplikacji, dlatego nawet składnik bezpieczny dla skóry może być groźny po połknięciu — przed użyciem preparatu sprawdź etykietę i zalecenia weterynarza.
Zatkane gruczoły okołoodbytowe czy zapalenie – jak rozpoznać źródło problemu?
Objawy nie zawsze pozwalają odróżnić zwykłe zatkanie gruczołów okołoodbytowych od ich zapalenia. Poniższe wskazówki pomogą ocenić możliwą przyczynę dolegliwości i ustalić, kiedy pies potrzebuje pilnej pomocy weterynaryjnej.
- Obserwuj saneczkowanie, wylizywanie i zapach. Pocieranie zadem o podłoże, częste lizanie lub podgryzanie okolicy odbytu oraz ostry, rybi zapach mogą towarzyszyć zarówno zatkaniu, jak i zapaleniu gruczołów. Nie przesądzają jednak o rozpoznaniu, ponieważ saneczkowanie może wynikać także z innych przyczyn, na przykład pasożytów.
- Sprawdź, czy pies wypróżnia się bez bólu. Zatkane gruczoły mogą powodować dyskomfort, napinanie się, przerywanie wypróżniania lub oddawanie małych ilości kału. Jeśli pies odczuwa silny ból, popiskuje albo unika siadania, podejrzewaj zapalenie lub ropień i skonsultuj się z lekarzem.
- Obejrzyj okolicę odbytu, ale jej nie uciskaj. Obrzęk, zaczerwienienie i tkliwość budzą większy niepokój niż sam świąd czy zapach. Twardy, bolesny obrzęk, rana albo wypływ ropy lub krwi mogą wskazywać na ropień lub pęknięcie gruczołu. W takiej sytuacji pilnie skontaktuj się z weterynarzem.
- Weź pod uwagę objawy ogólne i przebieg problemu. Gorączka, osowiałość, brak apetytu lub nasilający się ból mogą świadczyć o zaawansowanej infekcji. Ponadto nawracające dolegliwości wymagają diagnostyki: ich przyczyną bywają alergie, nieprawidłowa konsystencja kału, nadwaga lub inne choroby okolicy odbytu.
- Pozostaw rozpoznanie i leczenie weterynarzowi. Zatkane gruczoły mogą wymagać opróżnienia, a przy zapaleniu lekarz — zależnie od badania — może zalecić leki przeciwbólowe, przeciwzapalne lub antybiotyki. Ropień może wymagać drenażu. Nie uciskaj mocno bolesnego obrzęku ani nie próbuj samodzielnie opróżniać gruczołów, jeśli są zaczerwienione, bolesne lub wydzielają krew czy ropę.
- Po ustąpieniu problemu ogranicz ryzyko nawrotu. Dbaj o prawidłową masę ciała, regularny ruch i dietę sprzyjającą uformowanemu kałowi, ponieważ przewlekła biegunka lub miękki stolec mogą utrudniać naturalne opróżnianie gruczołów. Częstotliwość kontroli i ewentualnego opróżniania ustal z weterynarzem: rutynowe, zbyt częste czyszczenie może podrażniać tkanki.
Leczenie i profilaktyka: kiedy potrzebne są leki, zmiana diety lub oczyszczanie gruczołów?
Poniższa lista wyjaśnia, kiedy problemy z gruczołami okołoodbytowymi psa wymagają leczenia, jak dieta może pomóc i w jakich sytuacjach warto je oczyścić.
- Leki przy zapaleniu lub infekcji. Samo zatkanie może wymagać opróżnienia gruczołów. Jeśli jednak pies odczuwa ból, a okolica jest obrzęknięta lub zaczerwieniona albo pojawia się ropna czy krwista wydzielina, pilnie skonsultuj się z weterynarzem. Lekarz może zalecić antybiotyki, leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, a także miejscowe płukanki lub maści. Ropień może wymagać nacięcia i drenażu, po którym trzeba dalej leczyć i kontrolować ranę.
- Zmiana diety przy luźnym stolcu lub nawrotach. Dobrze uformowany kał pomaga naturalnie opróżniać gruczoły podczas wypróżniania. Dlatego weterynarz może zalecić więcej błonnika, na przykład z dyni, marchwi, batatów, siemienia lnianego lub babki płesznik, a także ocenę jakości karmy. Probiotyki mogą wspierać pracę jelit, natomiast suplementy, w tym kwasy omega-3, dobieraj z lekarzem. Jeśli przyczyną problemów jest alergia, ustal ją i kontroluj.
- Ruch i kontrola masy ciała jako profilaktyka. Regularne spacery i aktywność wspierają perystaltykę jelit, a prawidłowa masa ciała może ułatwiać naturalne opróżnianie gruczołów. Zwróć też uwagę na częste biegunki i zaparcia, ponieważ utrudniają prawidłowe wypróżnianie.
- Oczyszczanie tylko wtedy, gdy jest potrzebne. U większości zdrowych psów gruczoły opróżniają się samoistnie, więc rutynowe czyszczenie nie jest konieczne. Jeśli pies saneczkuje, intensywnie wylizuje okolice odbytu lub wydziela charakterystyczny, ostry zapach, poproś weterynarza o ocenę, czy gruczoły są zatkane i wymagają opróżnienia. Przy nawracających problemach lekarz ustala częstotliwość zabiegów indywidualnie; czasem trzeba je wykonywać co kilka tygodni.
- Nie wyciskaj gruczołów na siłę. Nieprawidłowy ucisk może podrażnić lub uszkodzić tkanki, a przy bólu albo zapaleniu pogorszyć stan psa. Jeśli nie masz doświadczenia, poproś weterynarza o ocenę i instruktaż. Obrzęk, silny ból, trudności z wypróżnianiem, gorączka, osowiałość oraz wyciek ropy lub krwi wymagają szybkiej pomocy. Przy częstych nawrotach lekarz może zlecić dalsze badania, a wyjątkowo rozważyć chirurgiczne usunięcie gruczołów.
